Monday, 19 November 2018

Si Whity, Ang Unang Asong Kinalakihan Ko

Oo, wala kaming palikuran noon. Tandang-tanda ko pa. Ang bahay namin ay yari sa pinagdikit-dikit na dahon ng niyog. Tapos noong nakaluwag-luwag, napalitan ng sako na nagsilbing pader ng buong bahay. Mahirap ang buhay noon. Lupa ang sahig dahil wala pang kakayahang magpasemento.

Oo. Wala kaming palikuran noon. Kung saan-saan kami nakikidumi pero hindi namang pwedeng palagi kaming nanggagambala ng kapitbahay. Naalala ko na nakagawian kong tumae sa harapan ng bahay namin kung saan maraming puno ng saging ang nakatanim. Kani-kaniyang tago. Tapos hahanap ng dahon para ipamunas sa puwit. Hindi ako nahihiya noon. Bata pa ako. Walang muwang. Hindi alam kung tama pa ba ang ginagawa. Kung hindi man, wala rin namang paraan na pwedeng pagpilian. Hanggang sa isang araw, nakita ako ng kapitbahay naming si kuya Lito. Tinanong niya kung bakit doon ako tumatae. Tumawa lang ako sa paniniwalang normal ang ginagawa ko. Minsan naman sumisiksik ako sa likuran ng bahay. Nagdadala ng supot na sasalo sa mga dumi na ibinuro ko sa malaki kong tiyan nang tatlong araw. Habang umiiri, palinga-linga ako sa paligid dahil baka masulyapan ako ng dalagang anak ni Aling Nena. Nakakahiya kapag nagkataon. Hilig din kasi niyang maglaba sa likod bahay. Pag-alis ni kuya Lito, dumating si Whity. Ang aso naming maputi kaya pinangalang whity. Bigla niyang dinilaan ang tae ko na kulay pinaghalong berde at lupa. Nagulat ako. Doon ko nalamang kumakain pala sila ng tae ng tao. Sarap na sarap naman siya. Kaya noong mga sumunod, palagi ko siyang tinatawag pagkatapos kong tumae sa damuhan o likod ng puno ng mga saging na hindi masusulyapan ni kuya Lito. 

Si Whity. Naalala ko 'yong panahon na tinahulan niya ang ninong ko dahil bago sa paningin niya. Akala ko tuloy hindi na ako mabibigyan ng pamasko. Mabuti na lamang at nanahimik si Whity sa isang sutsot ko. Minsan, sinasakyan ko siya na parang kabayo sabay mahuhulog ako. Magagasgas ang braso pero sa halip na umiyak ay hahalakhak. Lalapit si Whity sabay dila sa pisngi ko. Di ko na inalintana kung kakakain niya pa lang ng tae noon. Basta masaya lang kami. Minsan naman palagi naming tinititigan ang mga mata niya. Sabi kasi nila, kapag nagkulay berde raw ito, nakakakita ang aso ng mga aswang o elemento. Minsan naman, umiilaw ang mata niya sa dilim. Hindi ko alam kung paano. Pero dinadalian ko ang pag-ihi ko sa likod bahay dahil baka nga totoong may nakikita siya. 

Nasaksihan ko rin ang buhay pag-ibig ni Whity. Nagulat ako sa nakita ko sa gitna ng kalsada. Nakadikit nang patalikod sa kaniya ang isang asong pagmamay-ari ng kapitbahay. Binugaw ko ang aso pero hindi umalis. Hinawakan ko at pilit na hinihila palayo pero hindi pa rin. Hanggang sa bigla na lang silang naghiwalay. Hindi ko na maalala kung ilang linggo ang lumipas pero nang magawi ako sa likuran ng bahay ay nakita ko si Whity na nakahiga. Inakala kong naghihingalo pero. Agad kong tinawag ang tatay ko. Kabadong ipinaalam na mamamatay na si Whity. Ang sabi naman ng tatay ko ay manganganak na ito. Kaya pala ang laki ng tiyan ni Whity. Buntis pala siya. Nakita ko kung paano isa-isang nadadagdagan ang mga tuta na inilalabas niya. Nakakamangha. Napakaganda at napakasarap panoorin. Isang inang aso na nagluluwal ng mga supling. Matapos mailabas ang lahat, hindi pa rin daw pwedeng lapitan si Whity. Nagagalit o mangangagat daw sila kapag hinawakan ko ang mga supling nito. Kaya masaya ko na lang silang pinanood habang dumedede ang mga anak ni Whity. 

Nang magsilakihan, kinailangan na silang ipamigay isa-isa. Hindi alam ni Whity na ganun ang kalakaran. Hindi ko rin alam kung may inang aso ba na nakapagpalaki pa ng mga anak hanggang sa pagtanda ng mga ito. Mula sa walong supling, dahan-dahan itong nabawasan. Nagtataka siguro si Whity na gumigising siya sa isang umaga na hindi niya na mahagilap ang ilan sa mga anak niya. Hindi niya na nasilayan. Ikut siya nang ikot pero alam kong naghahanap siya. Tumatahol sa pagbabakasakaling maririnig siya ng mga anak na inakala niyang naligaw lang. Hanggang sa tuluyan nang naubos ang mga anak niya. Wala siyang kamalay-malay sa mga nangyari. Nakakalungkot na hindi niya man lang nakasama sa pagtanda ang mga iniluwal niyang anak. Wala siyang nagawa. Wala rin akong nagawa. Dahil hindi namin kayang bumuhay ng maraming alagang hayop. Palaging tama na ang isa. Isa na magluluwal ng marami. Marami na isa-isang ipamimigay sa mga nais mag-alaga ng aso. 

Hanggang sa nagkaedad na si Whity. Namayat. Wala na ang dating malusog na Whity. Parang napuno siya ng lungkot. Pero hindi niya masabi. Tinanong ko ang tatay ko kung ilang taon nabubuhay ang aso. Kasi baka mamaya, huling taon na pala ni Whity.

Oo. Huling taon na ni whity. Nagising na lamang ako sa isang sunud-sunod na tahol. Tahol nang hindi pagsalubong sa mga taong paparating sa bahay kundi tahol ng pagmamakaawa. Agad akong bumangon. Nakita ko kung paano ibinigay ni Whity ang buong lakas niya sa pagtakbo makaiwas lang sa mga hindi kilalang tao. Hanggang sa nahagip siya ng binilog na lubig sa sumakal sa leeg niya. Walang nagawa si Whity kung hindi ang sumunod sa direksyon kung saan siya dadalhin habang pilit pa ring nagpupumiglas. Ipinasok siya sa traysikel kung saan nakaabang din ang ilan pang mga aso. Malinaw na sa akin ang lahat. Ibinenta na si Whity sa mangangaso. Maluha-luhang pumasok sa isip ko kung saan siya maaaring dalhin. Ilang tiyan kaya ng mga sunug-baga ang makikibang sa kaniya? Paano nila naaatim na kumain ng aso? Masakit. Kusa na lang babagsak ang luha sa patuloy na tahol na naririnig. Magkaiba ang lenggwahe namin ni Whity pero alam kong nagmamakaawa siya at nakikiusap para mapakawalan. Sinisigaw niya ang pangalan ko pero wala akong magawa. Hanggang sa napaos na siya sa kakatahol. Umalis ang mga mangangaso. Inihatid ko ng tingin si Whity. Ni hindi man lang ako nakapagpaalam sa kaniya. Ni hindi ko man lang nahaplos ang likod niya maging ang ulo. Gusto kong iparamdam sa kaniya na tutol ako sa pagbenta sa kaniya. Na ayaw ko siyang mawala. Kasi ang sakit. Sobrang sakit mawalan ng kaibigang hayop na parang tao na rin kung makisalamuha. Patawad Whity. Patawad kung hindi kita nagawang ipaglaban. Patawad kung bilang bata wala pa akong karapatan na bumuo ng desisyon noon. Patawad.

Mula noon, palagi kong ipinagdarasal si Whity. Alam kong wala na siya sa magandang kalagayan. Alam ko na kasama niya na ang maykapal. Kaya palagi akong tumitingin noon sa langit. Bumubulong sa hangin ng mga mensaheng nais iparating kay Whity.

Makalipas ang ilang taon, nagkaroon kami ng sapat na pera pampagawa ng bahay. Napalitan na ng sementadong pader ang mga sako sa buong paligid ng bahay. Napasementuhan na rin ang lupang sahig. Sinubukan naming muli magkaroon ng aso, si Browny. Browny dahil sa kulay niya. Pero hindi rin siya nagtagal. Nalaman ko na lamang na pinulutan siya ng mga manginginom sa kanto. Usung-uso noon ang pagkatay ng aso para gawing pulutan. Minsan nga, natikman ko rin. Masarap naman pero kung iisipin kung paano ito pinapatay, nakakarimarim. Sumunod na alagang aso, si Balbonish dahil malago ang mga balahibo niya, balbon. Pero namatay siya dahil nakakain ng buto ng manok na bumara sa lalamunan niya. Tahul siya ng tahol sa paos na tinig. Akala ko normal lang hanggang sa isang umaga, natagpuan siyang nakabulagta sa likod ng bahay. Doon ko napagtanto na nahirapan siyang huminga dahil sa nakabara sa lalamunan niya. Huli na rin ang lahat. Sobrang laking panghihinayang. Hindi ko man lang nakita ang magiging itsura niya sana pagtanda.

Mula noon, hindi na kami nakapag-alaga ulit ng aso. Hindi dahil sa ayaw namin kundi dahil wala kang sigurong inahing aso sa mga kapitbahay na pwedeng magluwal ng mga tuta na nakatadhanang ipamigay. Hindi na rin ako tumatae sa kung saan-saan dahil nakapagpagawa na kami ng maayos na palikuran. Wala nang tae na makakain ng aso. Wala na ring aso na maaalagaan.

Pagkatapos, biglang nauso ang tamagotchi.

Tuesday, 23 October 2018

R E S P E C T

An open letter to someone who dumped a simple beautiful young lady.

Yes, my girl was your girl. Then who the hell cares? Happy? By that smile, I can't imagine the happiness you're feeling now. Pakiramdam mo siguro, ikaw ang most valuable player habang ako ang waterboy. Ikaw si Peter Pan habang ako ang shadow. Fine. But who's lost and who's happy now? Lemme tell ya this. 

Kahit kailan hindi nakakaragdag ng pagkalalaki ang pagkukuwento lalo na sa gitna ng inuman kung paano mo binaboy ang isang babae. Ano naman kung ikaw ang nakauna? Hindi mo kailangang ipagmalaki na natikman mo ang kabuuan niya lalo na kung paano mo pinagsamantalahan ang kahinaan niya. Hindi siya  mahina. Nagtiwala lang siya. Nagmahal. Kumapit bago mo iwan sa ere nang nakuha mo na ang gusto mo sa kaniya. Masaya ka sa natatamo mong papuri sa mga tropang over supportive sa mga panlokoko mo? Masaya ka sa natatamasan mong malakas na palakpakan at sa pakiramdam na ikaw ang pinakamalakas, pinakamatulis at pinakamatibay sa inuman? Bro, I've had sex with someone pero never kong kwinento. (Just kidding, I'm still a virgin.) Hindi mo kailangang gamitin ang karanasan na iyan para lang may maiyabang ka sa mga tropa mo.  Grow up dude. Hindi laruan ang babae. Show and give them what they really deserved. 

Hindi rin nakakaragdag ng pogi points kung ilang babae na ba ang dumaan sa iyo, pinaasa at kung ilan na ang iniwan mo. Maraming dumaan pero nakatagpo ka ba ng tunay na pagmamahal? Natagpuan ka nila pero nilaruan mo lang sila. Minsan sinabi mo that you don't deserve those girls. But bro, to be honest, they are lucky enough that you dumped them. No one deserves a guy like you. A guy who doesn't know how to show respect and how to treat a girl not as a princess but as a loving queen of your life. Marami nang nagtangka na baguhin ka ngunit nabigo. Concern kami sa iyo. Pero nakakasawa. Magbabago ka ngunit babalik sa dati. Wala na kaming magagawa. Ikaw lang ang makakapagpabago sa sarili mo. Hindi rason ang dahilan mo na kapag nabago ka, hindi na ikaw ang dating ikaw. You're such an asshole bro.  Hindi mo kailangang magbago kung tolerable pa naman ang pag-uugali mo. Pero hindi. Kailangan mo na yatang magpacheck-up. Sa totoo lang, habang hinahangaan ng mga tropa mo kung gaano ka kagaling sa panloloko ng mga babae, ako, awang-awa na ako sa iyo. I just can't imagine na sa paglipas ng panahon, you're still immature and insensitive. Hindi ka man lang nabago ng mga pinagdaanan mo sa buhay. Hindi natuto sa bawat pagkakamali. Nakakaawa ka bro. I'm not mad neither angry. I just want you realize lahat ng mga ginawa at ginagawa mo. Mahaba pa ang panahon, marami ka pang pagkakataon na magbago. At the end of the day, nandito pa rin kaming mga kaibigan mo na handang sumalubong sa iyo. Hopefully, that day, may handa nang magmahal sa iyo. Kasi sa ngayon, deserved mo maiwan, madurog at daan-daanan lang ng mga babaeng minsang inakala mong laruan lang at walang kwenta. Guess what? Nakatagpo na sila ng mga kabiyak sa puso na mas karapat-dapat sa kanila. Salamat bro. Ikaw ang naging daan para mahanap nila ang tunay na kaligayahan. Habang ikaw, patuloy pa ring naghahanap. Nang mamahalin o nang maloloko na maipagyayabang sa susunod na inuman session? Good luck bro.

Sincerely,
Don't be deffensive bro. It's not you, it's just a blog.

P. S.
Pakitama ng english grammar ko katulad ng pagtama ko sa mga mali na pinakita at pinaramdam mo noon sa kaniya.

Ikaapat na Palapag

Pawisang nagmamadali pauwi ng bahay. Mula pa lang sa malayo ay tanaw ko na ang bintana ng condo na tinutuluyan ko na nasa ikaapat na palapag.  Bukas ang ilaw hanggang sa napansin kong kumukurap-kurap. Biglang may isang anino na dumaan. Sa isip ko, nakauwi na si Joe.

Nanlalambot. Nanghihina dahil sa gutom. Kanina pa kumakalam ang sikmura ko pero wala akong ganang kumain. Pagpasok sa building, napabuntung hininga ako. Hindi pa rin gumagana ang elevator. Pagod ka na nga, maglalakad ka pa mula sa ground patungong fourth floor. Habang paakyat ay may narinig akong kumalabog sa pinto. Nanggaling ang tunog sa kwartong tinutuluyan ko. Nagdalawang isip akong pumasok dahil baka nagtatalo ang magkasintahan. Nawala ang ingay. Binuksan ko ang pinto. Patay ang ilaw. Binuksan ko pero hindi gumana. Hanggang sa paulit-ulit itong nagpatay-sindi.

Isang malakas na pagtawa ang narinig ko. Hindi tawa ng isang tao kundi ng anuman na hindi ko maipaliwanag. Nangilabot ako. Tumayo ang mga balahibo sa katawan ko. Tunog demonyo. Buo. Malaki. Nakakakilabot na boses. Biglang bumukas ang ilaw. Pagtingin ko sa harap, isang maitim na malaking tao, nanlilisik at mapupula ang mata ang sumugod sa akin. Napapikit ako. Huminto ako sa paghinga. Hindi ko maigalaw ang anumang parte ng katawan ko. Hanggang sa napag-isip ko na wala akong naramdaman na humawak o nanakit sa akin.

Pagmulat ko ng mata, parang normal na ulit ang lahat. Hinanap ko ang mga kasamahan ko sa kani-kanilang higaan. Wala akong nakita. Hanggang sa namatay na naman ang ilaw. Isang malakas na paghalakhak na naman ang bumulabog sa katahimikan. Muling nagpakita ang demonyo. Nakalutang sa bintana. Agad akong tumakbo papalayo. Binuksan ang pinto at dali-daling bumaba sa hagdan. Pagdating sa ikalawang palapag, nakasalubong ko ang demonyo. Natigilan ako. Hindi ko alam kung saan na ako pupunta. Kung babalik o sasagasaan siya makalabas lang ng building. Hinila ako ng paa ko paakyat. Muli siyang nagpakita. Nagmadali ako sa pagbaba pero muli niyang hinarangan habang humahalakhak. Nakita ko ang bintana. Dalawa na lamang nag salamin nito. Naisip ko na lumusot dito at tumalon na lang.

Tumalon ako. Bumagsak ako mula sa unang palapag. Medyo napilayan. Mabuti na lamang at nakita ako ng guard. Tinulungan niya ako. Kwinento ko sa kaniya ang lahat. Pinagpahinga niya muna ako sa guard house. Binigyan ng maiinom para kumalma. Sinabi ko sa kaniya na hihintayin ko na lang muna na dumating ang mga kasama ko sa bahay bago ako umakyat muli sa kwarto. Mula sa guard house, sinusulyapan ko pa rin ang kwarto. Bukas na ang ilaw nito. Normal na ang lahat.

Makakipas ang dalawang oras ay dumating na si Joe. Nakita niya ako sa guard house at niyaya na pabalik sa kwarto. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kaniya ang mga naranasan ko kanina. Baka pangunahan siya ng takot. Baka hindi kami parehas makapasok sa bahay.
Hinayaan ko na buksan niya ang pinto. Okay naman ang lahat. Wala na ang nakakatakot na halakhak. Hindi na rin kumukurap ang ilaw. Nahiga na ako sa kama ko. Dahil sa takot, minabuti ko na magtalalukbong na lang ng kumot. Pinatay na ni Joe ang ilaw.

Maya-maya, biglang may kumatok. Bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi bumabangon si Joe sa higaan. Pagud na pagod siguro sa trabaho na halata sa lakas ng hilik. Nagdasal muna ako bago tuluyang buksan ang pinto. Napabuntung hininga ako nang malalim. Si Andrea lang pala. Ang caretaker ng bahay.

"Dek, nabalitaan mo na ba?" Malungkot nitong tanong.

"Ang alin po?"

"Si Joe."

"Ano pong meron kay Joe?"

"Wala na siya. Nasagasaan ng motorsiklo na sinasakyan niya kanina."

Namutla ako sa sinabi ni Andrea. Hindi ko alam kung paniniwalaan ko siya. Alam kong kauuwi lang ni Joe. Sabay kaming natulog. Dinig na dinig ko pa ang malakas niyang hilik. Wala akong salitang naisagot kay Andrea. Binuksan ko ang ilaw. Sinilip si Joe sa higaan.

"Putangina!!!" Malakas na sigaw ko na ikinagulat ni Andrea. Pumasok siya para tingnan kung ano ang nakita ko. Wala. Wala kaming nakita parehas.  Wala si Joe na kaninang nakahiga sa kama. Halos manginig ang buong katawan ko sa takot. Hindi ko ring napigilang lumuha. Niyakap na lamang ako ni Andrea para damayan ako sa nararamdaman ko. Hindi ko maipaliwanag sa kaniya. Hindi ko rin maaaring sabihin dahil alam kong kahit gabi ay nagpupunta siya sa ilang units para bumisita at magmonitor. Baka pangunahan siya ng takot.

Kinabukasan, hinanap ko si manong guard na napagsabihan ko sa nangyari kagabi. Ikinuwento ko sa kaniya ang nangyari kay Joe at ang pagpaparamdam nito. Habang kausap ni manong ay biglang tumunog ang selpon ko. Nakatanggap ako ng teks mula kay Angelo na kapitbahay ko.

"Pre, sino iyang kinakausap mo?"

"Si manong. May kwinento lang ako."

"Tangina pre. Umalis ka na riyan."

"Bakit?" Pagtataka ko.

"Pre. Wala kang kinakausap!"

Napuno ako ng tanong sa huling teks ni Angelo. Dahan-dahan kong iniangat ang ulo ko. Napahinga ako ng malalim. Nasa harap ko pa rin si manong.

"Loko-loko ka talaga." Sagot ko kay Angelo. Tinanaw ko siya mula sa guard house. Laking gulat ko sa nakita ko. Kinusot ko ang mata ko dahil baka nanlalabo na naman. Pero hindi.

"Angelo."

"Oh pre."

"Humarap ka sa salamin."

"Bakit?"

"Wala kang ulo!"

Nakita ko na umalis sa bintana si Angelo. Nang mawala ito, isang malakas na sigaw ang narinig namin. Agad kaming nagmadali ni manong paakyat sa ikaapat na palapag.