Wednesday, December 14, 2016

My First Ever Vans



Sa tuwing pumupunta ako sa mall, palagi akong nagmamasid sa inyo. Ginagalugad ang bawat kulay at disenyo. Habang tinatanaw mula sa malayo, nangangarap ako na sana balang araw ay pagbukludin tayo ng pagkakataon. Hanggang sa isang beses, may sitsit mula sa malayo ang aking narinig. Animo'y tinatawag ako. Sinundan ko ang tunog hanggang sa dinala ako ng mga paa ko sa 'yo. Nabighani ako sa taglay mong kaastigan nang masilayan kita.  Simple but rock, wika nga. Nahiya pa ako na hawakan ka dahil baka lapitan ako ng bantay mo. Pero hindi ko na napigilan. Natagpuan ko na lang ang sarili ko na hawak kita sa aking kamay. Sobrang saya ko kasi naramdaman ko na bagay na bagay talaga tayo. Nilapitan ako ng bantay mo. Tinanong niya kung type kita. Mabilis akong sumagot ng oo habang nakangiti. Pero nang nakita ko ang halaga mo, nalungkot ako. Kahit yata gaano kita kamahal ay matatagalan pa bago kita maabot. Habang nakatungo, dahan-dahan kitang ibinalik sa kung saan kita natagpuan. Habang nakatingin sa 'yo maging sa mga kasamahan mo, ipinangako ko na magsusumikap ako at mag-iipon para dumating ang panahon na hindi na lang kita basta dadaan-daanan at tatanawin mula sa malayo. Nawa'y dumating ang panahon na wala ng maging hadlang para magkasama tayo. Panahon kung saan wala ng ikaw at ako, kundi mayroon ng tayo.


Heto na naman ako, madadagdagan na naman ang edad ko. Wala na ngang jowa, wala pang ikaw sa buhay ko. Kinagabihan ng ikalabinglima ng Abril, nakatanggap ako ng regalo mula sa mga mahal kong kaibigan. Akala ko talaga ay keyk ang laman ng kahon na ibinalot pa nila na may kasamang ribon kaya dahan-dahan ako sa pagbubukas. Pero habang hinuhubaran ko ang regalo ay tumambad sa akin ang kahon kung saan nakasulat ang tatak na Vans. Nagulat ako kaya naman inalog ko para makasigurado. Doon ka napagtanto na totoo nga! Hindi ako nananaginip. Hindi ka isang keyk kundi isang pares ng sapatos! Nang binuksan ko na ang kahon, mas nagulat ako sa nakita ko. Halos mangiyak ako sa saya at walang salita ang nais kumawala sa aking bibig. Noon, tinatanaw lang kita mula sa malayo, ngayon, pinagtagpo na tayo ng tadhana sa pinakaispesyal pa na araw ko.

Mula noon, sobrang saya ko sa bawat araw na dumaraan. Ang gaan-gaan sa pakiramdam. Mas naging astig ako tingnan. Pakiramdam ko mas gwumapo ako sa bawat tindig at lakad na kasama kita. Sinamahan mo ako sa bawat hakbang ng buhay ko. Inalalayan mo ako sa bawat layo ng nararating ko. Bilang kapalit, inalagaan kita ng husto. Sinuklian ko ang pag-aaruga at pagmamahal na ibinigay mo. Sa tuwing natatapakan ka ng iba, agad kitang kinakamusta. Dahan-dahan kong inaalis ang mga bakas ng dumi na lumapat sa iyo. Sa halip na magalit ay nagpapasensya na lamang tayo. Kapag medyo madungis ka na, agad naman kitang pinaliliguan. Ayaw kasi kitang magmukhang hindi malinis sa harap ng sinuman lalo na sa mga kaibigan ko nagbigay sa iyo sa akin. Kaya ganoon na lamang kung paano kita alagaan.

Sa paglipas ng araw, unti-unti kang nauuspod hanggang sa nabutas na ang ibang parte mo. Dinanas mo ang iba't-ibang pagsubok sa tuwing nakikipagsapalaran tayo sa mga kalsada. Sa loob ng isang taon at walong buwan, patuloy mo akong pinapasaya at inaalagaan. Sa tuwing naiisip ko na dapat ka ng magpahinga, ibinubulong mo na kaya mo pa. Kaya naman hanggang ngayon, patuloy mong pinatutunayan sa akin kung gaano ka katibay at hindi ganoon kadaling sumuko kahit ako na mismo ang nauunang sumusuko. Patawarin mo ako kung minsan ay naiisip ko na palitan ka na lang. Hindi ko kasi maaatim na makita kang matuluyan lalo na sa gitna ng ating pakikipagsapalaran. Sa lahat ng tulad mo na dumating sa buhay ko, ikaw ang pinakamahal ko. Sa kadahilanang ikaw ay biyaya ng mga kaibigan ko. Nag-ambag-ambag sila para lang mabili ka dahil gusto nilang makita akong mas masaya noong araw ng kaarawan ko. Pagpasensiyahan mo na rin kung may mga pagkakataong nagkulang ako. Alam ko na dumarating ang minsan na kahit nakikita na kitang madungis ay hindi kita magawang paliguan. Patawarin mo ako kung minsan ay nailulubog kita sa putikan para lang masiguro na ayos ako. Patawarin mo ako kung pilit akong naglalakbay sa tuwing bumabaha. Nalulunod ka sa maruming tubig, nagiginaw  kung saan inaabot ng ilang araw bago kita tuluyang magamit muli. Alam ko na nahihirapan ka pero sabi mo sa akin ay okay lang. Sa tuwing may mga matatalim sa kalsada na nadaraanan natin ay sinasalo mo ang sakit. Okay lang din sa iyo ang pabagu-bagong klima. Hindi ka nagreklamo sa tindi ng sikat ng araw. Wala akong narinig na iyak kasabay ng malakas na ulan. Pinatunayan mo sa akin kung gaano kita maaasahan. 

Ngayon tinanong kita kung kaya mo pa, agad ka namang ngumiti sabay tango. Kung 'yan ang gusto, mas magiging masaya ako sa patuloy nating paglalakbay. Ngunit maaari mo bang ipangako sa akin na kapag hindi mo na kaya, kapag pagod ka na, maaari ba na ipaalam mo para maihanda ko ang sarili ko? Minsan kasi alam ko na parang nanghihina ka na pero sa personalidad mo, alam kong hindi ka agad sumusuko. Sa huli, ako pa rin ang inaalala mo.

Anuman ang mangyari, kapag dumating ang punto na kailangan mo ng magpahinga, ipinapangako ko na kailanman ay hindi kita malilimutan. Lilingon at lilingunin kita. Tatanawin kong utang na loob ang lahat ng mabubuting ginawa mo para sa akin. Babaunin ko ang lahat ng alaala na pinagsaluhan natin. Palagi pa rin kitang isasaisip sa mga bagong hakbang ko sa buhay. Hindi ko alam kung paano kita mapapasalamatan ngunit ito lang ang maibibigay ko sa iyo. 

Pagtitiwala at pagmamahal.




Monday, November 7, 2016

Engineer Hugot

1. Hinay-hinay lang sa paglalaro ng Pokemon Go. Baka naman kasi nabihag mo na ako tapos mambibihag ka pa ng iba.

2. Sabi ni bes dalawa raw ang klase ng panahon. Sa pagkakaalam ko, tatlo e.

Panahon ng:

1. Tag-jowa
2. Tag-hiwalay at
3. Tag-move on.

3. HR: So tell me about yourself?

Ako: Ako po si De Qui. 24 years nang umaasa. Nag-aral sa PUP. Kumuha ng kursong Electronics Engineering ngunit nabigo naman po akong makuha ang puso niya.

HR: Hala? Are you single?

Ako: Sabihin na lang po nating nagmahal ngunit pinaasa, nagmahal ngunit iba ang pinili o nagmahal ngunit may mahal siyang iba.

4. 7:40 pm nasa dyip na ako. Tapos 10:00 pm pa umalis ang dyip. Wala man lang nadagdag sa bilang ng pasahero. 'Yong akala mong may hinihintay ka, na darating para sa 'yo, na kahit anong tagal tinitiis mo kasi mahal mo e. Pero sa huli, aasa ka lang din naman pala. Wala naman pala talagang sasabay sa biyahe ng buhay mo.

5. Finit to work ako ng doktor kahit na alam ko naman sa sarili ko na hindi pa talaga ako okay. Kase iniwan na niya ako e! Bakit kasi sa hospital walang Move On Certificate? Bakit kasi sa trabaho walang Move On Leave (MOL)? Hindi ba pwedeng umabsent muna kasi pinili mo na magmove on na?

6. Job interview:

Manager: Anong ginagawa o ginagamit para mabagu-bago ang boltahe ng power supply?

Ako: Hindi po ako ang makakasagot niyan Sir. Simula kasi ng nagbago siya, nanlamig na siya. Hindi ko rin maintindihan kung bakit bigla na lang siyang nagbago.

Manager: Ok. I understand. So next question ko is para saan ang capacitor?

Ako: Tinatanggal niya po ang variations? Ang mantsa? Ang bakas ng kahapon?

Manager: Paano tinatanggal? 

Ako: Pasensya na po talaga Sir. Hindi ko po talaga alam. Hindi naman po kasi nawawala ang sakit, nakakalimutan lang. Kahit maghilom, may peklat pa rin na nagpapaalala ng mapait na kahapon.

Manager: So how much is your expected salary?

Ako: Hindi na lang po siguro ako mag-eexpect. Baka kasi mag-assume na naman ako na parehas kami ng nararamdaman, 'yon pala ako lang ang nagmamahal.

7. Pusher ako! Huwag tularan!

Pilit ko siyang itinutulak sa taong mahal niya dahil hiniling niya at nakikita kong masaya siya. Pero ang hindi niya alam ay nasasaktan na ako dahil mahal ko siya ngunit iba naman ang gusto niya.

Kapag lumaban ba ako mamamatay ang nararamdaman niya para sa isa at tuluyan ko ng mabibihag ang puso niya?

Pusher ako! At ang sakit-sakit na.

8. Estatwa lang ba talaga ako sa 'yo? Kasi pansin ko na kahit na anong gawin ko, tila ba binabalewala mo.

9. Sa sinehan...

Ako: Miss showing na po ba ang Inferno?

Siya: Ah... Sorry sir hindi pa po e. Sa Wednesday pa po.

Ako: Ah sige. See you on Wednesday. (Sabay alis)

Siya: Sir... Sir... Baka po gusto ninyong tingnan ang schedule para di kayo malate ng jowa ninyo.

Ako: Ako lang naman po ang manonood.

Siya: Bakit po?

Ako: Wala e. Simula nang iniwan niya ako, naging inferno na ang buhay ko.

10. Fun Run.

Sa simula lang naman masaya. Masaya dahil sabay kayong tatakbo para sa iisang layunin. Magkasabay sa pagbagtas ng bawat kalsada. Magkasabay sa paghabol ng hininga at magkasalo sa pagpawi ng uhaw. Pero habang tumatagal, hindi mo namamalayang mag-isa ka na lang palang tumatakbo. Dahil ang kasabay mo noong una, iniwan ka na at may kasabay na palang iba.


Ito ang aking lahok sa kategoryang "Hugot."






Monday, May 23, 2016

Is in a Relationship with Income Tax

Pedro: Hindi ako naniniwalang sampung libo lang ang sinasahod mo. Engineering ka di ba tapos ganoon lang ang sinasahod mo? Sayang lang ang pagka-engineer mo. Lumipat ka na ng trabaho.

Juan: Kahit lumipat ako ng trabaho, asahan mo na makakatanggap din ako ng salary offer na mababa. Ang iba kasing kumpanya hindi kumikilala sa karanasan sa naging trabaho. Kahit magdemand ka mauuwi ka pa rin sa parehas na sahod. Kahit marami ka ng karanasan, hindi nila iaangat ang posisyon o sahod mo. Wala namang choice di ba? Lalo na kung ang dami ng naaplayan. Tatanggapin ko na kasi nauubos na ang puhunan ko. Okay na rin kaysa naman sa walang trabaho. Maswerte kung makakatsamba ng kumpanya na bibigyan ka ng mas mataas na sahod.

Halos wala pa kasing sampung libo ang provincial rate. Tapos kakaltasan pa ng malaking tax na minsan inaabot sa isang libo kada kinsenas.

May mga american company naman na nagbibigay ng mahigit sa P20K o P25K bilang panimula. 'Yon nga lang ang hirap makapasok. Kailangan magaling ka. Kailangan matalino ka. 'Yong tipong gamay na gamay mo ang mga pinag-aralan mo. Kung baga sa kurso namin, dapat ginagawa mo lang chichirya ang pagsolb ng mga circuits. Kaya kahit nakapagtapos na, hindi dapat tayo tumigil sa pag-aaral. Kailangan nating paunlarin ang sarili natin at matuto kung gusto nating magtagumpay.

Sa bagong administrasyon, mararamdaman ko ang #changeiscoming kung magagawa nilang taasan ang pasahod sa mga probinsiya. Makakatulong din ang pagliit ng kaltas sa  buwis. Medyo mahirap sagutin at isipin para sa akin kung bakit may provincial at manila rate pero pare-parehas lang namang nagtatrabaho. Kung lalaki ang sahod sa mga probinsya, hindi na kailangan pang makipagsapalaran sa kamaynilaan. 

Kung magtatrabaho naman sa kamaynilaan ang mga nasa probinsya at sasahod sa minimun na sahod, lugi pa rin kung isasama mo ang lahat ng gastos. Pamasahe sa pagpunta at pagbalik sa maynila. Pag-upa ng bahay na maswerte na kung makakahanap ng mas mababa sa P2500. Mas maswerte kung may kamag-anak na matutuluyan.

Ganito lang talaga kaliit ang pasahod sa probinsya. Sapat na pasahod lang para sa mga single na katulad ko. Ooops. Di nga pala ako single. Jowa ko pala si Tax. Nagsasakripisyo ako. Dugo't pawis ang puhunan ko para lang maibigay ang mga pangangailangan niya pero sa huli hindi niya naman kayang suklian ang mga ibinibigay ko.