Tuesday, 23 October 2018

R E S P E C T

An open letter to someone who dumped a simple beautiful young lady.

Yes, my girl was your girl. Then who the hell cares? Happy? By that smile, I can't imagine the happiness you're feeling now. Pakiramdam mo siguro, ikaw ang most valuable player habang ako ang waterboy. Ikaw si Peter Pan habang ako ang shadow. Fine. But who's lost and who's happy now? Lemme tell ya this. 

Kahit kailan hindi nakakaragdag ng pagkalalaki ang pagkukuwento lalo na sa gitna ng inuman kung paano mo binaboy ang isang babae. Ano naman kung ikaw ang nakauna? Hindi mo kailangang ipagmalaki na natikman mo ang kabuuan niya lalo na kung paano mo pinagsamantalahan ang kahinaan niya. Hindi siya  mahina. Nagtiwala lang siya. Nagmahal. Kumapit bago mo iwan sa ere nang nakuha mo na ang gusto mo sa kaniya. Masaya ka sa natatamo mong papuri sa mga tropang over supportive sa mga panlokoko mo? Masaya ka sa natatamasan mong malakas na palakpakan at sa pakiramdam na ikaw ang pinakamalakas, pinakamatulis at pinakamatibay sa inuman? Bro, I've had sex with someone pero never kong kwinento. (Just kidding, I'm still a virgin.) Hindi mo kailangang gamitin ang karanasan na iyan para lang may maiyabang ka sa mga tropa mo.  Grow up dude. Hindi laruan ang babae. Show and give them what they really deserved. 

Hindi rin nakakaragdag ng pogi points kung ilang babae na ba ang dumaan sa iyo, pinaasa at kung ilan na ang iniwan mo. Maraming dumaan pero nakatagpo ka ba ng tunay na pagmamahal? Natagpuan ka nila pero nilaruan mo lang sila. Minsan sinabi mo that you don't deserve those girls. But bro, to be honest, they are lucky enough that you dumped them. No one deserves a guy like you. A guy who doesn't know how to show respect and how to treat a girl not as a princess but as a loving queen of your life. Marami nang nagtangka na baguhin ka ngunit nabigo. Concern kami sa iyo. Pero nakakasawa. Magbabago ka ngunit babalik sa dati. Wala na kaming magagawa. Ikaw lang ang makakapagpabago sa sarili mo. Hindi rason ang dahilan mo na kapag nabago ka, hindi na ikaw ang dating ikaw. You're such an asshole bro.  Hindi mo kailangang magbago kung tolerable pa naman ang pag-uugali mo. Pero hindi. Kailangan mo na yatang magpacheck-up. Sa totoo lang, habang hinahangaan ng mga tropa mo kung gaano ka kagaling sa panloloko ng mga babae, ako, awang-awa na ako sa iyo. I just can't imagine na sa paglipas ng panahon, you're still immature and insensitive. Hindi ka man lang nabago ng mga pinagdaanan mo sa buhay. Hindi natuto sa bawat pagkakamali. Nakakaawa ka bro. I'm not mad neither angry. I just want you realize lahat ng mga ginawa at ginagawa mo. Mahaba pa ang panahon, marami ka pang pagkakataon na magbago. At the end of the day, nandito pa rin kaming mga kaibigan mo na handang sumalubong sa iyo. Hopefully, that day, may handa nang magmahal sa iyo. Kasi sa ngayon, deserved mo maiwan, madurog at daan-daanan lang ng mga babaeng minsang inakala mong laruan lang at walang kwenta. Guess what? Nakatagpo na sila ng mga kabiyak sa puso na mas karapat-dapat sa kanila. Salamat bro. Ikaw ang naging daan para mahanap nila ang tunay na kaligayahan. Habang ikaw, patuloy pa ring naghahanap. Nang mamahalin o nang maloloko na maipagyayabang sa susunod na inuman session? Good luck bro.

Sincerely,
Don't be deffensive bro. It's not you, it's just a blog.

P. S.
Pakitama ng english grammar ko katulad ng pagtama ko sa mga mali na pinakita at pinaramdam mo noon sa kaniya.

Ikaapat na Palapag

Pawisang nagmamadali pauwi ng bahay. Mula pa lang sa malayo ay tanaw ko na ang bintana ng condo na tinutuluyan ko na nasa ikaapat na palapag.  Bukas ang ilaw hanggang sa napansin kong kumukurap-kurap. Biglang may isang anino na dumaan. Sa isip ko, nakauwi na si Joe.

Nanlalambot. Nanghihina dahil sa gutom. Kanina pa kumakalam ang sikmura ko pero wala akong ganang kumain. Pagpasok sa building, napabuntung hininga ako. Hindi pa rin gumagana ang elevator. Pagod ka na nga, maglalakad ka pa mula sa ground patungong fourth floor. Habang paakyat ay may narinig akong kumalabog sa pinto. Nanggaling ang tunog sa kwartong tinutuluyan ko. Nagdalawang isip akong pumasok dahil baka nagtatalo ang magkasintahan. Nawala ang ingay. Binuksan ko ang pinto. Patay ang ilaw. Binuksan ko pero hindi gumana. Hanggang sa paulit-ulit itong nagpatay-sindi.

Isang malakas na pagtawa ang narinig ko. Hindi tawa ng isang tao kundi ng anuman na hindi ko maipaliwanag. Nangilabot ako. Tumayo ang mga balahibo sa katawan ko. Tunog demonyo. Buo. Malaki. Nakakakilabot na boses. Biglang bumukas ang ilaw. Pagtingin ko sa harap, isang maitim na malaking tao, nanlilisik at mapupula ang mata ang sumugod sa akin. Napapikit ako. Huminto ako sa paghinga. Hindi ko maigalaw ang anumang parte ng katawan ko. Hanggang sa napag-isip ko na wala akong naramdaman na humawak o nanakit sa akin.

Pagmulat ko ng mata, parang normal na ulit ang lahat. Hinanap ko ang mga kasamahan ko sa kani-kanilang higaan. Wala akong nakita. Hanggang sa namatay na naman ang ilaw. Isang malakas na paghalakhak na naman ang bumulabog sa katahimikan. Muling nagpakita ang demonyo. Nakalutang sa bintana. Agad akong tumakbo papalayo. Binuksan ang pinto at dali-daling bumaba sa hagdan. Pagdating sa ikalawang palapag, nakasalubong ko ang demonyo. Natigilan ako. Hindi ko alam kung saan na ako pupunta. Kung babalik o sasagasaan siya makalabas lang ng building. Hinila ako ng paa ko paakyat. Muli siyang nagpakita. Nagmadali ako sa pagbaba pero muli niyang hinarangan habang humahalakhak. Nakita ko ang bintana. Dalawa na lamang nag salamin nito. Naisip ko na lumusot dito at tumalon na lang.

Tumalon ako. Bumagsak ako mula sa unang palapag. Medyo napilayan. Mabuti na lamang at nakita ako ng guard. Tinulungan niya ako. Kwinento ko sa kaniya ang lahat. Pinagpahinga niya muna ako sa guard house. Binigyan ng maiinom para kumalma. Sinabi ko sa kaniya na hihintayin ko na lang muna na dumating ang mga kasama ko sa bahay bago ako umakyat muli sa kwarto. Mula sa guard house, sinusulyapan ko pa rin ang kwarto. Bukas na ang ilaw nito. Normal na ang lahat.

Makakipas ang dalawang oras ay dumating na si Joe. Nakita niya ako sa guard house at niyaya na pabalik sa kwarto. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kaniya ang mga naranasan ko kanina. Baka pangunahan siya ng takot. Baka hindi kami parehas makapasok sa bahay.
Hinayaan ko na buksan niya ang pinto. Okay naman ang lahat. Wala na ang nakakatakot na halakhak. Hindi na rin kumukurap ang ilaw. Nahiga na ako sa kama ko. Dahil sa takot, minabuti ko na magtalalukbong na lang ng kumot. Pinatay na ni Joe ang ilaw.

Maya-maya, biglang may kumatok. Bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi bumabangon si Joe sa higaan. Pagud na pagod siguro sa trabaho na halata sa lakas ng hilik. Nagdasal muna ako bago tuluyang buksan ang pinto. Napabuntung hininga ako nang malalim. Si Andrea lang pala. Ang caretaker ng bahay.

"Dek, nabalitaan mo na ba?" Malungkot nitong tanong.

"Ang alin po?"

"Si Joe."

"Ano pong meron kay Joe?"

"Wala na siya. Nasagasaan ng motorsiklo na sinasakyan niya kanina."

Namutla ako sa sinabi ni Andrea. Hindi ko alam kung paniniwalaan ko siya. Alam kong kauuwi lang ni Joe. Sabay kaming natulog. Dinig na dinig ko pa ang malakas niyang hilik. Wala akong salitang naisagot kay Andrea. Binuksan ko ang ilaw. Sinilip si Joe sa higaan.

"Putangina!!!" Malakas na sigaw ko na ikinagulat ni Andrea. Pumasok siya para tingnan kung ano ang nakita ko. Wala. Wala kaming nakita parehas.  Wala si Joe na kaninang nakahiga sa kama. Halos manginig ang buong katawan ko sa takot. Hindi ko ring napigilang lumuha. Niyakap na lamang ako ni Andrea para damayan ako sa nararamdaman ko. Hindi ko maipaliwanag sa kaniya. Hindi ko rin maaaring sabihin dahil alam kong kahit gabi ay nagpupunta siya sa ilang units para bumisita at magmonitor. Baka pangunahan siya ng takot.

Kinabukasan, hinanap ko si manong guard na napagsabihan ko sa nangyari kagabi. Ikinuwento ko sa kaniya ang nangyari kay Joe at ang pagpaparamdam nito. Habang kausap ni manong ay biglang tumunog ang selpon ko. Nakatanggap ako ng teks mula kay Angelo na kapitbahay ko.

"Pre, sino iyang kinakausap mo?"

"Si manong. May kwinento lang ako."

"Tangina pre. Umalis ka na riyan."

"Bakit?" Pagtataka ko.

"Pre. Wala kang kinakausap!"

Napuno ako ng tanong sa huling teks ni Angelo. Dahan-dahan kong iniangat ang ulo ko. Napahinga ako ng malalim. Nasa harap ko pa rin si manong.

"Loko-loko ka talaga." Sagot ko kay Angelo. Tinanaw ko siya mula sa guard house. Laking gulat ko sa nakita ko. Kinusot ko ang mata ko dahil baka nanlalabo na naman. Pero hindi.

"Angelo."

"Oh pre."

"Humarap ka sa salamin."

"Bakit?"

"Wala kang ulo!"

Nakita ko na umalis sa bintana si Angelo. Nang mawala ito, isang malakas na sigaw ang narinig namin. Agad kaming nagmadali ni manong paakyat sa ikaapat na palapag.

Saturday, 20 October 2018

Sa Eskinitang Hindi Sinisikatan ng Araw

Habang naglalakad sa isang madilim na lugar ay bigla akong napahinto. Nabalot ng kaba. Hindi mawari kung lilingon sa pinanggagalingan ng ingay. May narinig akong sitsit mula sa isang grupo ng mga kababaihan. Hindi ko pinansin. "Pogi, gusto mo ng babae. P150 lang." Alok ng isang babae na may katandaan na. Halos lahat sila ay may mga edad na. Maiiksi ang suot. Parang sinabuyan ng harina ang mukha. Mapupula ang mga nguso. At naghuhumindik sa taas ang mga kilay. Umiling ako. Senyales ng pagtanggi. Sa isip-isip ko, ang mura naman ng pekpek sa panahon ngayon. Nagpalitan sila ng mga alok. Binilisan ko ang lakad. Habang nagmamadali ay napansin kong sinusundan nila ako. Nang magmatulin ako sa paglakad, binilisan nila lalo na halos tumatakbo na. Naabutan ako ng isa at patuloy na inaalok. Animo'y hagung na hagong sa tite este sa perang kikitain sa gabing iyon. Hinawakan ang aking kamay. Hanggang sa pag-agawan na nila ako. Pilit akong nagpupumiglas ngunit hindi ako makaalpas. Mabuti na lamang at may dumating na tanod. Agad namang nagkalasan ang mga matatandang pokpok. Tinanong ni kuya kung okay lang ako. Tumango na lamang ako at agarang umalis habang nakahawak sa braso kong napuno ng kalmot.

Pag-uwi ko sa bahay, agad akong nagtungo sa banyo. Nilinis ko ang aking katawan. Paulit-ulit kong sinabon ang sarili. Hanggang sa hindi ko namalayang umaagos na pala ang aking luha. Pakiramdam ko, ang dumi-dumi ko. Ang hina-hina ko. Hindi ko man lang naipagtanggol ang sarili ko. Maraming pumasok sa isip ko pero tumigil lang ang pagpatak ng luha nang matauhan akong nasa bahay na ako. Bagama't may mga kalmot sa braso, ligtas na ako. Tanging buntong hininga at pagngiti habang napapailing ang naging reaksyon ko.

Makalipas ang ilang araw, nagtungo ako sa bahay ng jowa ko. Ipapakilala niya raw ako sa nanay niya. Maliit lamang ang bahay nila. Magulo. Hindi ko inasahan na rito siya nakatira. Pero okay lang naman sa akin iyon. Pagbukas ng pinto, isang babae ang tumambad sa amin. Nakataas ang paa habang naglalaro ng sungka. May nakaipit na sigarilyo sa bibig. May isang bote ng alak sa lamesa at mani na dinadapuan na ng langaw.

"Mahal, nanay ko nga pala. Pasensyahan mo na ganiyan lang talaga iyan."

Inabot ko ang kamay ni tita para magmano. Natigilan ako nang makita ang bracelet niyang kulay pula. Nakaramdam ako ng kaba. Tiningnan ko ang kabuuan ng mukha niya. Hindi ako maaaring magkamali. Siya nga. Ang babaeng humablot sa akin noong isang gabi. Bigla akong umiwas ng tingin nang lumalim ang pagtitig niya. Hindi ako mapakali. Lalo na nang lumabas si mahal para bumili ng makakain.

Habang magkatabing nakaupo, biglang nagsalita si tita. "Naalala kita." Sambit niya. Hinawakan niya ako sa hita. Napalunok ako. Dahan-dahan njyang inaangat ang paghawak niya. Nagsimula na akong pagpawisan. Inilapit niya ang labi niya sa tainga ko. "Kaya kitang paligayahin." Bulong niya sa tonong mapang-akit. Nang akmang hahalikan niya na ako, biglang bumukas ang pinto. Napabuntong hininga ako. Mabuti na lamang at dumating na si mahal.

"Okay ka lang ba mahal? Parang namumutla ka." Tanong niya.

"Okay lang iyan. Baka nahihiya lang sa akin." Sagot ni tita sabay akbay sa akin. Sa sobrang gulo ng pag-iisip ko, minabuti ko na lamang na umalis. Naguguluhan ako habang naglalakad. Napapatanong sa sarili. Bakit nagustuhan ko ang paghipo ni tita? Bakit gusto ko pang marinig ang seksing pagbulong niya? Bakit hindi mawala sa isip ko ang mapula niyang labi? Hindi ko alam. Ang gulo. Maya-maya, di pa man ako nakakasakay ng dyip, nakatanggap ako ng teks mula sa isang hindi kilalang numero.

"Hello, ako ito, si tita mo. Kita tayo mamaya? Sayang naman iyang tigas ng junjun mo kung hindi mo papakawalan." Nagulat ako sa alok ni tita. Kinabahan ako pero nakakaramdam din ng pagkasabik. Hindi ko namalayang nasagot ko na pala ang teks ni tita.

"Sige po. Saan po ba at anong oras?"

Kinagabihan, nagtagpo kami ni tita sa eskinita kung saan kami unang nagkabangga. Nakita ko siyang papalabas pa lamang ng isang motel kasama ang isang banyagang may katandaan na rin. "Ano ikaw na ang sunod? Sisiguraduhin kong mag-eenjoy ka." Pagbati ni tita na papalapit na sa akin habang ngumunguya ng bubble gum. Hinawakan niya ang aking kamay. Inalalayan niya ako papasok sa parehas na motel. Pagpasok ng kwarto, bigla siyang naghubad. May edad na si tita pero ang katawan nito ay sadyang makinis pa. Bilugan at malulusog pa ang dibdib. Nangangatal na ako sa sobrang libog. Itinulak niya ako sa kama. Pinapak ng halik. Nagpalitan ng laway. Pinagsaluhan namin ang gabi na parang kami lang dalawa sa mundo.

"Oh saan ka pupunta?" Tanong ni tita nang bigla akong tumayo para kumuha ng condom. Nilapitan niya ako. Kinuha ang hawak ko nang condom sabay itinapon. "Hindi mo na kailangan niyan. Walang sarap kung gagamit ka niyan." Paliwanag niya. Wala akong nagawa. Nagsimula siyang muli sa pagromansa sa akin. Ipinasok ko si junjun nang walang gamit na proteksyon. Hindi ko na naisip sa sumuway dahil pinangunahan na ako ng libog. Sarap na sarap kami sa sandaling iyon. Napakahusay ni tita. Hindi ko nagtataka kung bakit ang daming bumabalik sa kaniya. Nang matapos, saka ko lamang naalala si mahal.

"Paano kapag nalaman niya?" Tanong ko sabay buga niya sa akin ng usok ng sigarilyo. "Huwag kang mag-alala. Hindi naman ako magsasalita." Pinanghawakan ko na lamang ang pangako niyang iyon.

Ika-walo ng Oktubre, pangatlong monthsarry namin ni mahal. Binigyan ko siya ng tatlong bulaklak ng rosas, tsokolate at nanood kami ng sine.  Tulad ng mga nakaraang masasayang araw, nagtalik kami. Habang magkayakap na nakahiga sa isang magulo nang kama, inamin ko na sa kaniya ang nangyari sa amin ni tita na nanay niya. Kitang-kita ko kung paano tumulo ang mga luha niya. Nagpipigil siya pero hindi niya nagawang magalit. Nagmadali siyang magbihis. Iniwan niya akong mag-isa gayon din ang mga regalong ibinigay ko sa kaniya. Maya-maya ay nakatanggap ako ng teks mula sa kaniya. "Sorry mahal, sinira ko ang buhay mo." Hindi ko maintindihan. Ako ang nagkamali. Ako ang nanloko. Ako nga ang sumira ng buhay niya pero bakit may gusto siyang sabihin na hindi niya maamin. 

Makalipas ang ilang buwan na walang koneksyon sa mag-ina nakatanggap na lamang ako ng balita. Kasalukuyang nakaburol si tita. Agad akong nagpunta para makiramay. Naabutan ko si mahal na nakaupo sa tabi ng kabaong. Hinawakan ko siya sa balikat habang nakaupo. Gulat na gulat siya nang makita niya ako. Bigla niya akong niyakap nang mahigpit. Bumuhos ang luha niya habang paulit-ulit na humihingi ng paumanhin. Gulung-gulo na ako. Litung-lito sa mga sinasabi niya na hindi ko pilit na maunawaan. Hinila niya ako sa likuran ng bahay nila. Nag-usap ng masinsinan. Doon niya inamin ang lahat. 

"Namatay si nanay dahil sa sakit na HIV." Kwento niya habang humahagulgol. Pinangunahan ako ng takot. "Kailan pa ito?" Tanong ko. Halos gumuho ang mundo ko nang malamang matagal na pala ang sakit ni tita. 

"Nagpatest ako kahapon. Nagpositive ako. At tanging sa iyo lang ako nakipagtalik sa buong buhay ko." Pag-amin niya. 

"Posible bang..." Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko. Kung may sakit na rin si mahal, malamang sa akin niya nakuha iyon. Sobrang nanlambot ako. Maliwanag na ang lahat sa isip ko. Paulit-ulit akong humihingi ng patawad sa kaniya pero ganoon din siya sa akin. Awang-awa siya sa akin dahil naloko ako ng nanay niya. 

"Nang malaman ni nanay na nagkasakit siya, ginusto niyang maghiganti. Kaya paulit-ulit siyang nakipagtalik sa iba't-ibang lalaki. At isa ka sa mga nabiktima niya." 

Halos mandilim ang paningin ko mga salitang binitawan niya. Nanlumo ako. Niyakap ko siya habang humihingi pa rin ng pagpapatawad. Kinaumagahan, sinamahan niya akong magpatest. Tama siya, nahawa na rin ako. Nagpositibo ang resulta.

"Ano nang gagawin natin?" Tanong niya. Inamin ko sa kaniya na hanggang ngayon ay hindi nawala ang pagmamahal ko sa kaniya. Ganoon din naman ang sinabi niya.

"Kaya natin ito mahal. Lalaban tayo. Kailangan nating magpakakatag, magpalakas at higit sa lahat, kailangan natin ang isa't-isa. Mahal na mahal kita Anne. Mahal na mahal."


"Ito ang aking lahok sa taunang patimpalak ng Saranggola Blog Awards para sa katergoryang Maikling Kuwento."